انرژی خورشیدی


 گستره وسیع مناطق بیابانی برخوردار از شدت مناسب آفتاب [1] برای احداث نیروگاههای خورشیدی است. قسمت اعظم مناطق بیابانی به طور متوسط 4.5 تا 5.2 كیلو وات ساعت بر متر مربع در سطح افقی خورشید، انرژی خورشیدی دریافت می كند. از طرفی در اكثر روستا ها برای حمام و پخت و پز از سوخت فسیلی و یا هیزم استفاده می شود. برای كاستن از میزان این سوخت، می توان از انرژی خورشیدی استفاده نمود. بررسی ها نشان می دهد چنانچه چهل هزار روستا از روستاهای كشور به این سیستم مجهز شوند فقط برای گرم كردن آب مورد استفاده روستاییان، سالانه معادل یك میلیارد و دویست میلیون لیتر نفت صرفه جویی می شود كه ارزش ریالی آن بالغ بر شصت میلیارد ریال است [2]. سـاده ترین و متداولترین وسیله برای تبدیل انـرژی تابشی خورشـید به گرمای مفید، استفاده از كلكتورهای تـخـت خورشـیدی می باشـد. كه از آن می توان برای گرم كردن آب مصرفی و همچنین استفاده در تـهویه مطبوع و بالاخـره تهیه آب گرم یا هوای گرم مورد نیاز برای منازل استفاده كرد.
در حال حاضر در برخی از مناطق ایران بطور محدود استفاده از این نوع انرژی بكار گرفته شده است. لازم بیاد آوری است در اكثر مناطق خشک و نیمه خشک چین و بویژه استان های بیابانی (که مورد بازید بنده نیز قرار گرفته است) برای تامین انرژی گرمایی و سرمایی بطور وسیعی از انرژی خورشیدی استفاده می شود. قسمت اعظم نیازمندیهای شهری نیز از طریق انرژی خورشیدی تامین می شود. این مسئله یکی از اقدامات مهم برای بهبود محیط اکولوژیک، کاهش قطع درختان ، تامین علوفه و کنترل بیابان زایی در مناطق بیابانی چین محسوب می شود. در بسیاری از روستاهای مناطق بیابانی کشور چین وسیله ای شبیه آنتن ماهواره وجود دارد که برای جوش آوردن آب برای مصارف گوناگون از آن استفاده می شود. این بشقاب بزرگ که سطح داخلی آن  آینه کاری شده بصورتی طراحی شده است که نور خورشید را پس از انعکاس در یک نقطه که محل قرار گرفتن ظرف آب است متمرکز میکند(شبیه کاری که ذره بین انجام می دهد)و بدینوسیله پس از مدتی کوتاه آب به جوش می آید.


محمد خسروشاهی

تاریخ ارسال: 1348/10/11
تعداد بازدید: 3008
ارسال نظر