A PHP Error was encountered

Severity: Notice

Message: Trying to get property of non-object

Filename: libraries/stat.php

Line Number: 62

A PHP Error was encountered

Severity: Warning

Message: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/persiade/public_html/system/core/Exceptions.php:184)

Filename: core/Common.php

Line Number: 411

Database Error

A Database Error Occurred

Error Number: 144

Table './persiade_dbci/stat_pages' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed

UPDATE `stat_pages` SET `text` = ' صفحه اصلی سایت مقالات عمومی مقدمه ی کتاب کویر شریعتی مقدمه ی کتاب کویر شریعتی این بث الشکوی ها نه کتاب است و نه مقالات ، صمیمانه ترین نامه ها نامه هائی است که به هیچ کس می نویسم و سخنی از حقیقت سرشار است که هیچ مصلحتی گفتن آن را ایجاب نمیکند . و اینها است حرفهایی که هر کسی برای نگفتن دارد. سخن ، چه شعر و چه نثر ، چه وحی و چه عقل ، به دو شرط خارجی و قبلی مقید است : یکی عنوان و دیگری مخاطب. عنوان ، سخن را محدود و اسیر می کند و مخاطب رنگ خود را بر آن می زند در این کتاب که روح تنهایی در غربت این کویر ، با خود خویش ، حرف می زند سخن از این دو قید لاینفک هر سخنی آزاد است که نه مسئول بیان و اثبات و تعلیم و تبلیغ موضوع هایی است که قبلا طرح شدهاست و نه محدود به مرز و سطح درک و رنگ ذوق و پسند و زمینه ی پذیرش و انفعال مخاطب هایی که از پیش تعیین گشته اند. در گداز عمر و گذر از منزل های زندگی ، رنگ ها و طرح ها و حادثه ها و و برخوردهای ما با زندگی و دیگران و زمان و نیز احساس ما از گذشته ای دور که در حال زنده و حاضر است و در ما آمیخته و با ما در آویخته و نیز حالات شگفتی که در آن، یکباره می بینیم هستی عالم یا بودن خویش در برابرمان طرح شده است ، و نیز لحظات مأنوس و عفیفی که در بحبوحه ی دیگران و دیگرها ، با خویش برخورد می کنیم و در هم می نگریم و آشنایی می دهیم و با هم از بودن و از زیستن و از خلق و از حالات و رنج ها و آرزوهای خویش سخن می گوییم این همه ، رنگ ها و طرح هائی که بر پرده ی دل ما نقش می کند و این نقش ها انفعالی در روح ما پدید می آورد که ما را از مسیری که با همگان بر آ می تازیم ، همچون ژنده پیلی که چون هوای انزوا کند از گله خویش کناره می گیرد و گوشه ای را در جنگل می جوید ، لحظه و لحظاتی را کنار می کشد و در خلوت انزوای خویش ، در زیر باران تند اندیشه ها و دردها حیرتها می نشاند و بر سر غوغای ابرهای شوق زده و بیقرار اسفندی که در در درون به درد و شوق می گریند خاموشمان می دارد و در این حال که همه ی پراکندگی ها ی وجود و سراسیمگیهای زندگیمان ، در یک با خویشتن بودن ِ عریان و صمیمانه ، انس و آؤامش و وحدت گرفته اند ، با خود می اندیشیم ، احساس می کنیم و حرف می زنیم . در این حال، سخن گفتن ، کلمات و تعبرات را برای فهماندن موضوع خاصی به گروه معینی وسیله کردن نیست. سخن گفتن ، خود جزئی از همان فهمیدن و احساس کردن است . سخن ، گفتنی می شود شبیه به گفتگو کردن با خویش. در آ حالات که معنائی اندیشه را برآشفته است و احساسی روح را به حریق کشانده است ، در آن لحظات که ، خسته از ابتذال روز مرگی هائی که تمام لحظه های ما را پامال کرده ، و رنجور از ملال زندگی و رنج بیهودگی بودن خود مخاطب خویشیم یا دوستی همچون خویش را مخاطب خویش می گیریم و به حرف زدن ، نه گفتن به کسی و کسانی و از موضوع هائی ، گفتگو کردنی آزاد ، گفتگو کردنی شبیه با خود آزاد و رها فکر کردن ، شبیه با همدرد و مأنوس و محرمی درددل کردن ، گپ زدن نه از رنج خاصی در زندگی و دشواری خویش و امید ها و هراس ها و احلام بی تعین و بی حد و مرز ، می پردازیم ، در این حال ها و لحظه ها ، آچه طرح می شود موضوع سخن است نه آنچه طرح می کنیم. در اینجا نفسحرف زدن اصالت دارد . سخن وسیله ی اثبات و انتقال نیست ، خود یک نوع زندگی کردن می شود. ** من در اینجا تمرینی برای پدید آوردن سبکی تازه در نویسندگی نکرده ام ؛ اما چنین شده است ، که گویی در آ ساعات که گرم خیالات و اندیشه هائی در خلوت تنهایی با خویش بوده ام و بی خویش می نوشته ام ، آنچه بر خیالم می گذشته و یا در دلم میآمده است ، بی هیچ کم و کاستی ، بر روی این صفحات نقش می بسته است، با همان عریانی و بی قیدی و بی نظمی و بی شائبگی و با همان صمیمیت و خلوص مطلقی که معانی و عواطف بر صفحه ی ضمیرم ، به سر انگشت خیال و خاطره وبه نیروی ادراک و احساس ، نقش می شده است. آنچه در اینجا آمده ، گزیده ایست از هزاران صفحه بث الشکوی ها و غزل های غیر منظوم من در حالات و آنات ماورائی و مرموزی ، در گداز عمر ، که به جاذبه ی تاثری ، روح همه ی شعار و دثار خویش فرو می ریخته و از بند همه بایستنهای همیشگیش می گریخته و در یک با خویشتن بودنی، رها از ماسوایش، در آتش آن معنی که مبتلایش شده است ، خاموش و صبور می گداخته است و اگر می بیند که با یک معنی که سر در دنبال من داشته و تسخیرم کرده است ، معنی های پیچیده و متراکم بسیار نیز همراه آمده و در من سر برداشته است ، از آن است که هر عاطفه ای که دردرون سر می زند و می روید و تمام بودن آدمی را فرا می گیرد ، کالبد همه ی دردها و خاطره ها و نیاز ها و آرزوهای مرده و مجهول واز یاد رفته را نیز بر می شورد و از روح خود در آن ها می دمد و می پرورد و قیامتی شگفت در گورستان ساکت درون بر پا می دارد و این رستاخیز را آنها که خواسته اند ، به نظم یا نثر برای دیگران گزارش کنند تباه کرده اند و من هرگز به چنین کوشش بیهوده ای نپرداخته ام و ننوشته ام و نگفته ام و ، در آن لحظات جادوئی و غریب که در این رستاخیز بوده ام ، آنچه می دیده ام و می یافته ام ، خود ، علیرغم من و گاه بی خبر من حرف و فعل و صوت می یافته است و سخن می شده است و احساس می کرده ام که در این حالت ها ، نوشتن را بعنوان وسیله ای برای بیان و انتقال این افکار و عواطف استخدام نمی کرده ام و برای آنکه بماند و بنمایم و بدانند نمی نوشته ام ، بلکه تنها از آن رو می نوشته ام که نمی توانسته ام ننویسم! و در این هنگامه های بی خویشی که کلمات هر یک انفجاری را به بند می کشیده اند و روح را در تنگنای خفقان آور زیستن و بودن بی تاب می ساخته اند و دردها و حرف ها ، بی قرار و هراسان از خاموش مردن ، خود ، واژه های خویش را بر می گرفته اند و برای گفتن بر سرم می تاخته اند و من ، بی طاقت و دردمند ، زندانبانی را می مانسته ام که زندانیایش بر او شوریده باشند ، عمق و روح این شهادت راستین توماس ولف را با تمام بودنم ، براستی حس می کرده ام که : نوشتن برای فراموش کردن است ، نه برای یاد آوری تنهایی صفت بارز وضع انسانی است . جوهر الهی خودخواهی ، آزادی و آفرینندگی- که نوع بشر را تا مرحله ی تکامل انسان بودن فرا می برد ، بیگانگی او را با طبیعت عنصری ، نظم کور و کائنات نا آگاه و بی احساسی که او را احاطه کرده اند ، توجیه می کند و مذهب و عشق و هنر سه جلوه ی این روح غریب است ، این نی بریده از نیستانش که هماره از فراق ، اضطراب ، حسرت ، انتظار و بیزاری و عشق می نالد و هر چه بیشتر به خود پی می برد تنها تر می شود و پیوندهای ناخودآگاهش با طبیعت می گسلد و از ما که در جامعه ای باستانی نیرومند و مسلط بود ، می برد و به من می رسد و آنگاه بریده از جهان و جدا از جمع ، درد اختیار و هراس رهائی بیقرار و مضطربش می کند و می کوشد تا با تخدیر و مستی ، آن را فراموش کند و لحظه ای از آن بیاساید و یا به کمند عشق ، از رهایی رها شود و با دلی پیوند گیرد و یا به اعجاز هنر ، طبیعت را با خویش آشنا و همدرد سازد و خود را با دیگران تفاهم و خویشاوندی بخشد و پیوند هایی را که با خودآگاهی عقلی گسست با بیان آفرینش هنری اتصال دهد و یا از این تنگنای بیدرد و بیگانه ، به درون خیزد و بر بال روح بیتاب خویش بنشیند و ، به نیروی عشق و هدایت عرفان ، به آن نمی دانم کجای آشنائی که اینجا نیست بگریزد و یا به دعوت پیامی غیبی و راهبری رسولی که از آنجا خبر آورده است ، خود را نجات دهد و اگر نه پیام غیب را باور کرد و نه الهام دل را ، نه عشق قرارش بخشید و نه هنر نگاهش داشت و او ماند و آنچه پیدا هست ، باید تا شراب فراموشیش بخشد و یا انتحار خلاصیش دهد ، که تنها موهبتی که میتواند آدمی را با همه اش ، همین! اشباع کند و در این دور باطل تولید برای مصرف و مصرف برای تولید و آسایش فدای تأ مین وسایل آسایش ! خوشبخت سازد ، حماقت است و دریغا که حماقت هم موهبتی است خدادادی ، زیرا ، آدمی می تواند خود را بکشد ، اما نمی تواند تصمیم بگیرد که نفهمد. *** بگفته ی شاندل :نتایج یکی از موثق تین دلایل توجیه وسایل است اما اگر تنها نتیجه را ملاک ارزشیابی وسیله تلقی کنیم ، این خطر که ارزش هایی بالاتر از نتیجه را وسیله ی ان کرده باشیم بسیار است . بی شک مواقع خاصی در شرایط گذرای زندگی و تاریخ فرا می رسد که باید چنین بکنیم . ضرورت گاه ترجیح بلا مرجح را ایجاب می کند. هنگامیکه که سیل هجوم می آورد و یا حرق در شهر می افتد وظیفه ی همه مشخص است . آنگاه که گرسنگی بیداد می کند ، سخن گفتن از مائده های روحی خیانت است ، نه تنها به زندگی مادی ، که به معنویت روحانی نیز هم؛ بر خلاف سخن سعدی ، اندرونی که از طعام خالی است خانه ی جهل و زاغه ی ظلمت است حتی دین من اعلام میکند که هر کس معاش ندارد معاد ندارد. نگاهی که شهر ها و آبادی ها را می نگرد ، در کویر هیچ نمی یابد. نگاهی دیگر هست که آنچه را در آبادی ها و شهر های شلوغ و پر هیاهو و رنگارنگ نیست در کویر می تواند یافت. برای دیدن برخی رنگ ها و فهمیدن برخی حرف ها ، از نگریستن و اندیشیدن کاری ساخته نیست ، باید از آنجا که همیشه هستیم برخیزیم . آدمی در برش های گوناگونش ، حقیقت های گوناگون می یابد . در هر برشی ، بعدی دارد و در هر بعدی موجود دیگری است و جهانش نیز جهان دیگری می شود و لاجرم نگاهی دیگر و زبانی دیگر می یابد. در اوج آگاهی ، آدمی خود را در زندانی چهار زندگی می یابد: طبیعت ، تاریخ، جامعه و خویشتن! و سخن گفتن از معانی و عواطف و درد ها و نیازهای آدمی است، که در هر یک از این چهار زندگیش ، بر گونه ای است: گاه در هستی سخن می گوید ، سخنش فلسفهاست، گاه در تاریخ و سخنش انسان گاه در جامعه و سخنش سیاستو گاه در خویشتن و سخنش شعر. و من همه ی عمر ، آنچه گفته ام از سیاست گفته ام . ما بوده است که در من از خویش سخن می گفته است و از زمینه و زمانه ی خویش ؛ و مخاطبم ، لا جرم ، مردم عصر من و سرزمین من. و اما ، گاه خود را موجودی می یافته ام در این دنیای بزرگ و گاه مردی در انتهای زمان با این تاریخ شگفت که در من جاری است ، و گاه مردی در خویش ، و در این لحظات ، از آنچه همواره در نا خودآگاهی ، جزئی از آن کل و بعدی از آن ذات بوده ام ، جدا می شده ام و تنها و مجرد ، و من می شده ام و در برابرم بودن . ومن می شده ام و در من زیستن ، و من می شده ام و با منخویشتن و در این آن های شگفت و هراسناک ، معانی و عواطف غریب در من حلول کی کرده اند و دردها و نیاز های ناشناس در من می روئیده اند و بی من ، کالبد می گرفته اند و خود ، سخن می شده اند و در اینجا است که کلمه ، نه دیگر نشانه ی دلالت که به گفته ی سارتر شیء و مفهوم نه مدلول و مقصود ، که صفت و ماهیت لفظ و واژه ها ، نه علائمی گزارشگر و قراردادهائی حکایتگر ، که به تعبیر شاندل : پاره های بودن آدمی می شوند و لاجرم ، بی آداب و ترتیب انتقال و بی قید و بند مخاطب ، که حرف زدن است نه گفتن . و از این است که بدعت و غرابت سبک و زبان در این نوشته ها بدعت و غرابت معانی فکری و احساسی را دیریاب تر کرده است و ناچار ، به همان اندازه که ناقدان متداول بازار طعمه های خویش را به آسانی در این کتاب می جویند ، جوینگان صادق معانی ، بی دوبعد دریافت و نیز بی دو سرمایه ی فرهنگ ، جز لعاب رقیقی از سطح این کتاب و جز احتمال زیبایی سخنی و هنرمندی تعبیری و گیرایی توصیف و تشبیهی ، در آن هیچ نخواهند یافت. که کویر است و چشم های شهری در آن، جزطلوع و غروبی زیبا و آسمانی ستاره ریز هیچ نمی بینند. این کتاب ، به تعبیر سارتر ، شعر ها و به معنی فارسی کلمه غزلها و نفثة المصدور های یک سینه ی مجروح و بث الشکوی های یک روح کویری است و این کویر ، هم جهان من است و هم تاریخ من و هم میهن من و هم دل من ، خویشتن غریب من ، زیستن بایر و آتشناک من و بالاخره داستان من و این کویر تشنه و مرموز و گدازان و منتظر و غمگین ِ بودن ! . خواننده ی این سخنان نباید خود را مخاطب انگارد که این سخنان بی مخاطب است ، باید بیننده و جوینده ی آن باشد . الفاظ و عبرات را نخواند . معانی و عواطف جمله گشته و کلمه شده را لمس کند، بچشد ، ببوید ، نه آنچنان که نامه را می خواند ، آنچنان که سرگذشتی را می بیند ، نه آنچنان که به خطاب گوینده ای گوش می دهد . آنچنان که نوای موسیقی ئی را می شنود ، آنچنان که تنهایی دردمند را می بیند که خود را می نالد؛ که در کویر هیچ نیست ، نه حرفی ، نه کسی، تند بادی سرگشته و بی آرام در این بیکرانگی تشنه ، همچون روح تنها و سرگردانی ، میوزد و مینالد و می جوید و فریاد می کشد . از زاویه نگاه من به این دنیا بنگر ! با کاروان دل من ، با زاد فرهنگ من ،بر روی جاده ی تاریخ من و با تازیانه ی رنج ها و شوق های من بر سینه ی این کویر بران ! تا به بوی سخنم ، نه به دلالت الفاظم ، به دل این کویر ها راه یابی و در صمیم وجدان این صحرای عمیق گم شوی و تنهایی و غربت و هراس و شکوه و بی کرانگی و ملکوت و زیبایی های وحشی کویر را تماشا کنی و از آنجا به ماوراءطبیعه این دنیا و به غیب این غم ها و شادی های همه نزدیک و همه پیدا و همه روزمره ، سرکشی و آنگاه ، به نفرین و یا آفرین من بنشینی . بهر حال ، خواننده ی صادق کویر ، ای دوست ، ای دشمن دانا ، این شقیقه را همچنان که که شقیقه ی خویش ، مشنو؛ ببین ! مخوان ، بیاب! و پیش از انکه بیندیشی تا چه بگویی ، بیندیش تا چه می گویم! تاریخ ارسال: 1390/9/20 تاریخ بروزرسانی: 1390/10/11 تعداد بازدید: 2120 ارسال نظر نظر * : نام * : ایمیل : سایت : فرستادن دیدگاه مطالب مرتبط نمایش مقالات - مقدمه ی کتاب کویر شریعتی ', `title` = 'نمایش مقالات - مقدمه ی کتاب کویر شریعتی', `date` = 1511000663 WHERE `id` = 0

Filename: application/frontend/hooks/crawler.php

Line Number: 136