مشاهیر انارک

    
مشاهیر انارک
از شاعران این سده که به قولی اولین سراینده با گویش انارکی می باشد حاج میرزا رضا غفاری انارکی می باشد که از اولین آموزگاران و یکی از بنیان گذاران مدرسه انارک به سبک جدید در حدود 80 سال پیش است. این دل سوخته در سال 68 در مشهد دیده از جهان فرو بست. از سروده های اوست:
نسیم  صبح  گذشتی  چو  از  کنار انارک           رسان  سلام   من  از  لطف بر دیار انارک
بگو  مهاجرتم از  تو  بد  به حکم   قضایی          و   گرنه  دور نگشتم  من از حصار   انارک
سرشک دیده بدامان من همی جاریست           از   آن   که  شدم   دور  از  جوار    انارک
کنند  عرضه  بمن  گر  تمام  مملکت  ری           کنم  معاوضه  کی با  کمی  غبار   انارک
هوای  قلهک  و  تجریش  و  دره  و   دربند           کجا  و  کوه  درنجیل و  چهل تقار   انارک
کنم  مقایسه زرگنده  چون   به    زرگاباد           که هست موجب بس کسرواحتقارانارک
نه منظریه  و   نه  رامسر نه  کوه  دماوند           بود  چو  سهل و  معلا  و کوهسار  انارک
کجا  به  باغ  و  تماشای  گل  کند  رغبت           کسی که دیده  درودشت و جویبار انارک
هوای  گردش  و   تفریح  بوستان  ننماید           دلی که هست شب و روز  بیقرار   انارک
و با گویش انارکی:
نیگارا تا  ز  عشقُت در کیمندی       گیرفتار  و    اسیر   و   دَردمندی
دلی مو در خمی  زُلفُت اسیرو        خیلاص نابُ  بهیچ تَدبیر و فندی
به  یک  دیه  دل  از   آدم  ابیری        تو  یا افسونگری یا چَشم بندی
تیناف  و  رسنُ    کیمند  صیاد         توخوی می پای دلها هَه ابندی
شوُ رودرغمی عشقُت اسوجه        دل  مو  مثلی  دُنَه ی  سیبندی
وسر نارَسَه  هرگز  وعدَه ی تو         چیرا اهلی  فیریب  و ریشخندی
میگر از سنگ  و  آهنُ دلی تو         تا  مو   داری   ابیرمبی   اخندی
ایگر در سختی مو  راحتی  تو         مو   جُز   راحتی  تو   ناپسندی
دیوُنه ی غمی عشقی توهرگز        عاقلُش نابُکَه خوی  هیچ  بندی
غفاری  یا  هیمه جورت  اواجه         نَوینی  تو غم  و  رنج  و  گَزندی
انارک قدیم: راه قدیمی مال رو شتران انارک به ورامین شامل 11 منزل به ترتیب زیر بوده است :
انارک به عشین (6 فرسخ)، عشین به گوهر (7 فرسخ)، گوهر به بوالعظیم (4 فرسخ)، بوالعظیم به چاه شور حاج امین (4 فرسخ)، چاه شور به سفیدآب (7 فرسخ)، سفیدآب به قیلاقه (7 فرسخ)، قیلاقه به باباهماد (4 فرسخ)، باباهماد به کریم خانی (6 فرسخ)، کریم خانی به حصار حسن بیگ (4 فرسخ)، حسن بیگ به قهوه خانه کویر (4 فرسخ) و کویر به ورامین (4 فرسخ)   مجموعاً 57 فرسخ
هنگام ناامنی منازل مورد تاخت و تاز یاغیان و دزدان بوده است به طوری که ملا حیدر انارکی گفته است :
هرآن کس بارتهران را بگیرد     امیدوارم جلودارش بمیرد
تمام منازل حالی به حالی     سفید وقیلاقه آتش بگیرد
مگو تهران بگو ویرانه ی غم     به بالای سرش کوه دماوند
صدوسی و سه چشمه دارد کوه البرز      نمی ارزد به یک جرعه آب انارک
(توضیح این که در هنگام حمله، تلفات زیاد و دو منزل ذکر شده از بقیه نا امن تر بوده است و توصیه به نرفتن می باشد.)
هم چنین:
فلک  ویران  شوی  ویرانه  کردی     انارک  را  همه غم خانه  کردی
به بالاخانه هابستی صف جنگ     پی خونریزی خلق کردی آهنگ
و از دیگر شعر های فکاهی این شاعر انارکی:
الاغ جعفرمعصوم بس که هشیار است   ز روی صاحب خویش آن الاغ بیزار است
نه کاه و نه جوی می دهد به آن حیوان   ز گشنگی نظرش سوی کاه دیوار است
از دیگر شعرای قدیمی انارک ملا عزیز انارکی بوده است که نقل می کنند:
عده ای از ساربانان برای پیدا کردن شتر هایشان منزل به منزل سراغ می گیرند تا به شیراز می رسند و در کاروانسرائی اطراق می کنند. چند نفر جهت خرید سوروسات (مایحتاج) به شهر می روند.
در یکی از میدان ها شاعری بساط خود را جهت مشاعره پهن کرده ولی همانندی نمی یافته و می گوید عجب شهر علم و ادبی است که کسی نیست با من مشاعره کند!
بچه های انارکی می گویند ما شاعری داریم که می تواند با تو مشاعره نماید و قرار فردا را در همان زمان و مکان می گذارند.
فردای آن روز ملا عزیز انارکی به همان میدان می رود و در بین مردم خوش ذوق شیراز که برای مشاعره جمع شده اند قرار می گیرد. شاعر بار و بنه خود را از الاغش پیاده می کند و داد سخن می دهد و سراغ شاعر انارکی را که بایستی با او مشاعره کند می گیرد.
ملا عزیز انارکی با ریخت و قیافه ساربانی پا پیش می گذارد که شاعر با دیدن آن قیافه او را هجو می کند و می گوید:
شاعر که توئی به لب لبانت ......        از مغز سرت تا زیر زبانت .....!              شاید  .....!"خندیدم" باشد
ملا عزیز انارکی در جواب هجو را پاسخ می دهد که:
این حرف خوش و روی خوشت من دیدم        بر ریش و سبیل پدرت من .....!           شاید  .....!"خندیدم" باشد
این .......... خری که یک من تبریز است        سیصد درمش به خواهرت بخشیدم!
مردم پس از این حاضر جوابی به کف زدن و شادباش به ملا عزیز انارکی می پردازند و شاعر پشیمان از این مشاعره بار و بنه خود را جمع می کند و از معرکه خارج می شود.

تاریخ ارسال: 1390/9/22
تعداد بازدید: 1432
ارسال نظر