زندگی در بیابان


                 زندگی در بیابان
بیابان گبی در شمال رشته کوه های هیمالیا
يك سوم خشكي هاي زمين را صحراها تشكيل مي دهند. به نظر مي رسد كه اين مناطق نامطلوب روي سطح زمين فاقد حيات باشند، اما به طور شگفت آوري اين طور نيست در همه ی آنها به نحوی حيات پرمخاطره ای وجود دارد.
بیابان گبی
همه ی صحراها داغ و سوزان نمي باشند. بادهايي كه با سرعت 50 مايل در ساعت از سمت سيبري مي وزند، باعث مي شوند كه در بيابان هاي گبي در مغولستان برف ببارد. دماي بالاي 50 درجه سانتي گراد در تابستان و افت دما تا منفي 40 درجه دراواسط زمستان، باعث مي شود كه يكي از نامناسب ترين بيابان ها دنيا ناميده شود.
حيوانات بسيار كمي مي توانند در اين تغييرات طاقت فرسا زنده بمانند.شترهای وحشی دوكوهان آسيايی يكي از كمياب ترين پستانداران روي زمين مي باشند. و احتمالاً بزرگترين مشكل آنها فقدان آب بخصوص در زمستان مي باشد.زيرا در اين هنگام مقدار كم آب موجود، به شكل يخ به دام افتاده است. به طرز شگفت انگيزي برف هاي اينجا هيچوقت ذوب نمي شوند. بدليل اينكه هوا در اينجا بسيار سرد و خشك مي باشد، نور خورشيد باعث مي شود كه برف مستقيما به بخار تبديل شود. اما برف تنها منبع آب در اين بيابان مي باشد،بنابراين شترهاي دوكوهان مجبورند برف را بخورند.در جاهاي ديگر دنيا يك شتر مي تواند از يك چالاب در هر بار 200 ليترآب بنوشد،اما در اين ناحيه روش آنهاخوردن برف ها به مقدار کم و دفعات زیاد در طول روز      مي باشد.و اين كار آنها دليل مناسبي دارد، زيرا پركردن شكم با برف مي تواند كشنده باشد. شترها بايد خوردن برف در طي روز را محدود به معادل 10 ليترآب بكنند.امروزه كمتر از 1000 نفر از اين شترهای متخصص بيابان ها در حيات وحش وجود دارد. با اينكه صحراي گبي بسيار نامناسب مي باشد، اما آخرين پايگاه اين شترها مي باشد. هيچ بيابان ديگري كاملا شبيه بيابان گبي در دنيا وجود ندارد.
اماچرا اينجا به بيابان تبديل شده است؟
يك دليل ساده و بزرگ وجود دارد،رشته كوه های هيماليا.  ابرهايی كه از جنوب آمده اند به اين موانع بسيار بزرگ برخورد   مي كنند وهنگامي كه به سمت بالا رانده مي شوند رطوبتشان را بر روي شيب هاي اين کوه ها خالي مي كنند و رطوبت بسيار كمي براي زمين هاي قسمت هاي ديگر باقي مي ماند.
بيابان "صحرا" در آفريقا بزرگترين بيابان دنيا مي باشد.اين بيابان به اندازه كشور آمريكا مي باشد وبزرگترين منبع ماسه و خاك در كل دنيا مي باشد. طوفان هاي شني بدون كوچكترين هشداري پديدار مي شوند و در منطقه اي به اندازه انگليس براي چندين روز ديد را كاهش مي دهند.سنگين ترين شن ها فقط چند متر بالاي سطح زمين پراكنده مي شوند،اما خاك مي تواند تا 5 هزارمتر در آسمان وزيده وپراكنده شود. بادهاي شديد داراي ذرات ماسه عامل شكل دهنده تمامي بيابان هاي دنيا مي باشد.خزندگان داراي پوست هاي زبر و پولك داري هستند كه از آنها در برابر ذرات عذاب آور محافظت مي كنند. براي حشرات ذرات ماسه بسيار طاقت فرساتر است. تنها راه فرار، قرار گرفتن در زير سطح زمين مي باشد.هنگامي كه بادها بالا و پايين مي روند،باعث ايجاد گودي و چرخش مي شوند. بنابراين شن ها را به شكل تپه هاي شني در مي آورند. اين مناطق شني چندصد مايل عرض دارند.
در كشور ناميبيا،بادها باعث ايجاد برخي از بزرگترين تپه هاي شني دنيا شده اند. تپه هاي شني ستاره اي شکل300 متر ارتفاع دارند. دانه هاي شن كه از اطراف به سمت بالا آمده اند،از سمت قله به كناره ها وزيده مي شوند بنابراين هميشه قسمت بالاي تپه ها در حال حركتند.قسمت اصلي اين تپه هاي شني ممكن است بيش از 5 هزار سال تغيير نكرده باشند
صخره هاي بسيار كمي مي توانند در برابر وزش مداوم بادهاي حاوي شن مقاومت كنند. قدرت بي وقفه بادها، تضمين مي كند كه چهره بيابان ها دائما در حال تغيير هستند. و يك چيز دائم دربیابان ها وجود دارد و آن خورشيد بيابان ها مي باشد. قدرت و گرماي خورشيد براي بخار كردن آب در بيابان ها تاثير عميقي بر روي بدن و عادت هاي هرچيزي كه در اينجا زندگي مي كند، دارد.خورشيد داراي قدرت بالقوه كشندگي مي باشد و كانگروهاي قرمز به آن اعتراف مي كنند.
استراليا كم آب ترين قاره دنيا مي باشد و داراي روزهاي بسيار سوزاني مي باشد.هر ساعت دماي هوا 5 درجه سانتي گراد افزايش مي يابد وخیلی زود دما به يك نقطه بحراني می رسد. هر كانگرويي كه در بيرون باشد،در خطر جدي بيش از حد گرم شدن مي باشد.در وسط روز،دماي روي زمين تا 70 درجه افزايش مي يابد. در ظهرها تابش به حدي شديد است كه بايد در پناهگاهي ماند. قرارگرفتن در سايه باعث مي شود كه در برابر انرژي خورشيد محافظت شوند،اما همچنان دماي بدنشان بالا ميرود.  بنابراين كانگوروها با ايستادن در سايه و ليس زدن بدنشان مي توانند دماي بدنشان را كنترل كنندو مي توانند در برابر گرمترين ساعات روزدر برابر گرمازدگي مقاومت كنند.اما براي بيشتر حيوانات بيابان ها اين استراتژي به اندازه كافي كارساز نمي باشد. آنها در طول روز در زير زمين مي مانندو فقط وقتي كه خورشيد غروب كرد، بيرون مي آيند.
تاريكي،تغييرات بسيار زيادي را با خود به همراه دارد.در بيابان "صحرا" دما در شب تا حدود 30 درجه كاهش مي يابد بنابراين هوا به اندازه كافي خنك مي باشد تا تمامي گونه هاي حيوانات در اين هنگام بيرون آيند.از جمله گونه هاي كاملاً غيرقابل پيش بيني وزغ ها داراي پوست رطوبت پذير مي باشند که در گرماي روز امكان دارد به سرعت از خشكي بميرند. در حقيقت،بيشتر موجودات كوچك بياباني در شب فعاليت مي كنند. و فقط در اين زمان مي توان قضاوت كرد كه چقدر حيات در بيابان وجود دارد.
http://tapo.blogfa.com/post-3.aspx

تاریخ ارسال: 1390/10/28
تعداد بازدید: 1481
ارسال نظر