معرفی شهرستان برخوار


      معرفی شهرستان برخوار
تاريخچه
برخوار در اصل بلخار بوده كه بل به معني بسيار و خار به معني تيغ و خار است كه در كل به معني سرزمين پر از خار و تيغ است.
مرحوم دهخدا ، ذكر معاني متعددي براي كلمه بل كرده است از جمله پست و آفتاب ، بنابراين مي توان گفت بلخار يعني سرزمين پست ( صاف و هموار ) و يا سرزمين گرم و آفتابي كه با ويژگي هاي جغرافيايي و طبيعي اين منطقه سازگاري دارد.
شهرستان برخوار با وسعت 77/1952 كيلومتر مربع كه از اين مقدار حدود 1863 كيلومتر مربع آن دشت و بقيه بصورت ارتفاعات است؛ در شمال اصفهان واقع شده است.
اين دشت از غرب به ارتفاعات مورچه خورت و از شمال به ارتفاعات شمالي بخش برخوار و از جنوب به اصفهان و از شرق به سگزي و كوهپايه محدود مي شود.ارتفاع آن از سطح دريا 1590 تا 1600 متر و داراي شيب ملايمي حدود 5/0 -5/1 در هزار از غرب به طرف جنوب شرقي مي باشد.
مراكز شهري و روستايي عمده تابعه آن به شرح زير است:
بر اساس آخرين تقسيمات كشوري شامل: 6 شهر به نام هاي: دولت آباد ( مركز بخش ) - دستگرد - خورزوق - حبيب آباد - كمشچه ، شاپور آباد و 6روستا به نام هاي:  محسن آباد - علي آباد ملاعلي - پروانه - مرغ - دنبي - علي آباد چي مي باشد.
تركيب جمعيتي شهرستان برخوار
بر اساس سرشماري سال 1385 جمعيت شهرهاي شهرستان برخوار عبارتند از:
جمعيت شهر دولت آباد 32482 نفر
جمعيت شهر دستگرد 16965 نفر
جمعيت شهر خورزوق 21563 نفر
جمعيت شهر حبيب آباد 9686 نفر
 جمعيت شهر كمشچه 4825 نفر
وجمعيت شهر شاپور آباد 5172 نفر باشد.
وضعيت آب و هوا:
اين منطقه با توجه به فاصله اي كه از رودخانه زاينده رود دارد؛ داراي آب و هوائي خشك تر از اصفهان بوده و ميزان بارندگي آن حدود 50 الي 200 ميليمتر طي ده سال متغيير بوده است. ميزان تبخيير ساليانه نيز حدود 2000 ميليمتر گزارش شده و مقدار آب نفوذي كمتر خواهد بود. جهت باد بويژه بادهاي غالب از سمت شمال بطرف جنوب و جزء بادهاي خشك مي باشد. اين بادها پس از برخورد با اراضي بدون پوشش گياهي يا با پوشش كافي با خود گرد و غبار و گاهي ذرات ماسه همراه آورده و در فرسايش زمينهاي كشاورزي بي تاثير نخواهد بود.  يكي از اهداف عمده ايجاد گردشگاه منطقه اي حبيب آباد با وسعت 243 هكتار د رشمال غرب آن شهر جلوگيري از حركت شنهاي روان بوده است.
خاكشناسي منطقه:
خاكهاي برخوار جزء خاكهاي AZONALوZONAL(مقدار نمك در اين خاكها زياد) مي باشد.
ساختمان فيزيكي ذرات خاك منشوري و مكعبي شكل است و تمركز كريستال گچ و آهك بصورت لكه در طبقات خاك است. اين سري خاكها اكثرا اراضي نامرغوب را تشكيل داده و معمولا قابليت نفوذ آب در خاكهاي اين زمينها بسيار كم و تبخير زياد سبب شده كه املاح موجود خاك در سطح زمين تراكم يافته و زمينهاي باير و لم يزرع را بوجود آورند.
مطالعات خاكشناسي در اين مطقه نشان داده ميزان املاح موجود درخاك بتدريج از شمال غرب به طرف جنوب شرق افزايش مي يابد. قليایيت اين خاكها در حدود 8 ميباشد و ميزان شوري و قليايي در طبقات فوقاني به چشم مي خورد. از نظر بافت خاك با توجه به تغذيه و جابجايي ذرات؛ وضعيت دانه بندي تغيير كرده و باعث باقي گذاردن رسوبات در منافذ خاك مي گردد،كه اين امر موجب پايين آمدن خلل و فرج خاك و نهايتا كاهش نفوذ پذيري مي گردد. در بعضي از نقاط لايه هاي گچي فراوان ديده مي شود كه مي توان جزء زمينهاي گچي منظور نمود.
به طور كلي خاكشناسي منطقه اكثرا مخلوطي از رس با رگه هاي نازكي از شن و ماسه با قابليت نفوذ پذيري خيلي كم همراه مي باشد و آهك پراكنده و نا ظاهر در پروفيل خاك وجود دارد. در كل كلاس خاكهاي اين منطقه بيشتر 3 و 5 مي باشد.
 منابع آب:
 مطالعات آبهاي زير زميني برروي دشت برخوار از سال 1343 شروع و تاكنون ادامه دارد و از سال 1346 اين منطقه به علت پايين رفتن آب زير زميني و برداشت بي رويه از نظر حفر چاه ممنوعه اعلام گرديده است و به علت كمي باران هر ساله در حال افت بوده و لازم است اين وضع مورد توجه قرار گيرد.  كلا دو نوع منبع آب در اين منطقه وجود دارد كه به شرح زير است:
قنات:  آنها از شمال غرب بطرف جنوب شرق مي باشد و مادر چاه بعضي از آنهاخارج از منطقه قرار گرفته كه به تدريج با كم شدن نزولات آسماني در منطقه و در نتيجه پايين افتادن سطح آب زيرزميني، تعدادي از آنها خشك شده به طوري كه تا سال 1351 تعداد آنها به پنجاه  رشته رسيده است و بر اساس آخرين آمار مقدار قنوات موجود 14 رشته اعلام گرديده است.
چاههاي عميق:  طبق آخرين آمار برداشت شده تعداد 713 حلقه چاه عميق تا تاريخ 1/4/82مي باشد. اين چاهها بيشتر داراي عمقي بيشتراز 150متر ميباشند.
كيفيت آبهاي زيرزميني:
از نظر كيفيت شيميايي آبهاي زير زميني منطقه داراي املاح نسبتا زياد بوده و در نقاط مختلف درصد املاح متغير است. ميزان آن از جنوب غرب و شمال غرب بطرف مركز وشرق منطقه افزايش مي يابد. بطوري كه در منتهي اليه دشت ميزان كلر موجود در آب به 6000 ميليگرم در ليتر و هدايت الكتريكي 10000 ميكروموس مي باشد و در ابتداي دشت به علت وجود سه محل تغذيه يعني دره مورچه خورت، دره نجف آباد، رودخانه زاينده رود و كانالهاي انشعابي ميزان املاح آب پايين است چنانكه ميزان كلر در ح